دست نوشته ها

اجتماع امروز و مدیریت نوین

خوشبختی چیست؟ خوشبختی کجاست؟
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز ٢۸ آذر ۱۳۸٧  

ما به خودمون میگیم وقتی بزرگتر بشیم، ازدواج کنیم و فرزندی داشته باشیم، زندگی بهتر می‌شه.
اما بعد نا امید میشیم که بچه‌هامون به اندازه یه کافی بزرگ نیستن، و به خودمون میگیم وقتی بزرگتر بشن همه چیز درست میشه.
بازهم نا امید می‌شیم چون حالا دیگه بچه‌هامون بزرگ شدن و باید بیشتر با اونها کلنجار بریم.
ما به خودمون می‌گیم که زندگیمون بهتر خواهد شد وقتی همسرمون کار پیدا کنه، وقتی که یه ماشین نو داشته باشیم، وقتی بتونیم بریم مسافرت، وقتی که بازنشسته بشیم.

حقیقت اینه که هیچ زمانی برای خوشبخت بودن، بهتر از همین حالا نیست.
اگر حالا خوشبخت نیستیم، پس کی باید خوشبخت باشیم؟ بقیه در ادامه ...


زندگی شما همشیه سرشار از مبارزه است، بهتر که این مطلب رو قبول کنید و تصمیم بگیرید که در تک تک لحظات شاد باشید.
برای مدت زمانی دراز، فکر می‌کردم که زندگی به معنی شروع کردن است. اما همیشه موانعی در سر راه وجود داره، امتحان‌هایی برای عبور کردن، کارهایی برای انجام دادن، وقت‌هایی برای گذراندن، هزینه‌هایی برای پرداخت کردن. و پس از همه‌ی اینها است که زندگی شروع می‌شود.

در نهایت فهمیدم که زندگی همین موانع است.
نوع دیدگاه من به من کمک کرد تا بفهمم که هیچ جاده‌ای به خوشبختی وجود ندارد.
خوشبختی خود جاده است.

پس از هر لحظه‌ای لذت ببر.
صبر کردن برای اتمام مدرسه، برای بازگشتن به مدرسه، برای از دست دادن قدری پول، برای بدست آوردن قدری پول، برای شروع شدن کار، برای ازدواج، برای پنج شنبه عصر، برای جمعه صبح، برای داشتن ماشینی نو، برای بهار، برای تابستان، برای پاییز، برای زمستان،‌ برای اول یا برای نیمه ماه، برای پخش شدن آهنگت در رادیو، برای مردن، برای دوباره متولد شدن، ... رو بذار کنار قبل از اینکه تصمیم بگیری خوشبخت باشی.

خوشبختی یک سفر است. مقصد نیست.
هیچ زمانی مناسب‌تر از حالا برای خوشبخت بودن، نیست.
زندگی کن و از تک تک لحظات لذت ببر.

حالا فکر کن و سعی کن این سوال‌ها رو جواب بدی:
1- 5 تا از ثروتمندترین آدم‌های روی زمین رو نام ببر.
2- 5 تا از قهرمان‌های جهانی رو نام ببر.
3- 10 نفر از آخرین برندگان جایزه نوبل رو نام ببر.
4- 10 نفر از آخرین بازیگرانی که جایز اسکار را برده‌اند، نام ببر.

نمی‌تونی؟ خیلی سخته، نه؟
ناراحت نباش، هیچ کس اونها رو بخاطر نداره.

تشویق کردن‌ها و دست زدن‌ها همه تموم میشن و میگذرن.
جوایز هم تبدیل به خاکستر می‌شوند.
برندگان بزودی فراموش می‌شوند.

حالا به این سوال‌ها جواب بده:
1- 3 تا از معلم‌هایی رو که در آموزش تو نقش داشتن، نام ببر.
2- 3 تا از دوستات رو که در موقع نیاز کنارت بودن و بهت کمک کردن، نام ببر.
3- به آدم‌های معدودی فکر کن که به تو احساس خاصی می‌دادن.
4- 5 تا از آدم‌هایی رو نام ببر که دوست داری وقتت رو باهاشون بگذرونی.

حالا از عهدش بر میای، نه؟ خیلی ساده‌تره؟
افرادی که در زندگی تو معنایی دارند، جزء‌«ترین‌ها» نیستند،
از همه بیشتر پول ندارن،
جایزه‌ای جهانی رو برنده نشدنن.
اونها آدم‌هایی هستن که به فکر تو هستن، مراقب تو هستن، اونهایی که در کنارت ‌می‌مونن.

برای یک لحظه هم که شده دربارش فکر کن.
زندگی خیلی کوتاه است!
و شما، در کدوم لیست هستید؟ نمی‌دونید؟

بذار یه کمکی بهت کنم.
تو جزء «معروفترین» آدم‌ها نیستی، اما جزء اونهایی هستی که من اونها رو بیاد داشتم تا این پیغام رو بخاطرشون اینجا بذارم.

در المپیک سیاتل، نُه قهرمان، که همشون معلول جسمی یا ذهنی بودن،‌ برای شروع مسابقه دو 100 متر ایستاده بودن. اسلحه شلیک کرد و مسابقه شروع شد. همه شروع نکردن، ولی همه سعی کردن که شروع کنن و برنده بشن.
ناگهان یک پسری که در میان اونها بود، افتاد و شروع کرد به گریه کردن.
هشت نفر دیگه صدای گریش رو شنیدن.
سرعتشون رو کم کردن و به عقب نگاه کردن.
ایستادند و به عقب بازگشتند... همشون...

دختری که معلولیت عصبی هم داشت کنار اون نشست، اون رو در آغوش گرفت و ازش پرسید:«حالا حالت بهتره؟»
بعد از اون همه‌ی نُه نفر شانه به شانه‌ی همدیگه از خط پایان عبور کردن.
همه تماشاچیان بپا خواستند و اونها رو تشویق کردند.

اون تشویق هنوز هم ادامه داره. مردمی که شاهد این صحنه بودند هنوز هم درباره اون صحبت می کنند.
چرا؟
چونکه در اعماق وجود ما، هممون میدونیم که مهمترین چیز در زندگی ما چیزی بیشتر از برنده شدن برای خودمون است.

مهمترین چیز در زندگی ما این است که به دیگران کمک کنیم تا برنده بشن. حتی اگر معنیش این باشه که سرعتمون رو کم کنیم یا راهمون رو عوض کنیم.

یک شمع هیچ چیزی رو از دست نمی‌ده اگر باعث روشن شدن شمعی دیگه بشه.


کلمات کلیدی: خانواده ،عمومی ،ایمان